Yomgʻir mavsumida Chhatisgarh shtatining Balarampur tumanidagi oʻqituvchilar maktabiga yetib borish uchun juda qiyin yoʻlni bosib oʻtishadi. Bu yoʻl uch kilometrlik toʻsiqlar va toʻkindoq daryodan oʻtishni oʻz ichiga oladi.
Bu Vadkhurnagar blokiga kiruvchi Dhaurpur qishlogʻidagi boshlangʻich maktab haqida. Yomgʻir paytida qishloqqa yoʻl oʻzgarib, Moran va Iria daryolarining birlashgan joyidan oʻtish talab etiladi. Suv darajasi past boʻlganda oʻtish mumkin, ammo suv koʻtarilganda yoʻl bosib oʻtishning iloji boʻlmaydi.
Sandhya Haldar oʻqituvchisi oʻz skuterini Marna hududida tashlaydi, keyin esa toshli va notekis yoʻlda taxminan uch kilometr piyoda yurishi kerak boʻladi. Biroq, asosiy qiyinchilik undan keyin boshlanadi — uning oldida daryo turibdi.
Sandhya koʻpincha oʻz toʻqqiz oylik qizini qoʻlida ushlab daryodan oʻtadi. Suv darajasi past boʻlganda oʻtish osonroq, ammo suv koʻtarilganda vaziyat qoʻrqinchli holatga aylanadi. Sandhya eshitadiki, oʻtish paytida suv baʼzan bel yoki qorin darajasigacha yetib boradi, bu esa bola qoʻlida harakatlanishni juda qiyinlashtiradi. U oʻzi titraganini tan oladi va uning xavotiri faqat oʻz xavfsizligi haqida emas, balki maktabda uni kutayotgan oʻquvchilar haqida ham edi.
Sandhyaning fikricha, maktabga bora olmasligi unga juda yoqmaydi, chunki bu bolalar taʼlimiga taʼsir qiladi. Ushbu oʻquvchilar uchun maktabga borish nafaqat oʻqituvchining ish majburiyati, balki butun taʼlim olish jarayonidir. Sandhya taʼkidlashicha, bolalar kattaning bosib oʻtadigan xavfli yoʻlga qaramay, uning kelishidan xursand boʻladilar.
Boshqa bir oʻqituvchi, Karmala Toppo, 2014 yildan beri shu maktabda ishlaydi va shunga oʻxshash qiyin yoʻlni bosib oʻtadi. U ham skuterini Marna tashlaydi, taxminan uch kilometr piyoda yuradi, soʻngra daryodan oʻtadi. Karmala daryodan oʻtishni qoʻrqinchli deb biladi. Shunga qaramay, agar suv darajasi juda yuqori boʻlsa, xavf qabul qilinmaydi va ular qaytib kelishlari kerak boʻladi, bu esa maktabga borish qarori faqat vaqtga emas, balki daryodagi suv darajasiga ham bogʻliq ekanligini bildiradi.
Dhaurpur tumani yomgʻir mavsumida tubdan oʻzgaradi. Oddiy vaqtda bosib oʻtilishi mumkin boʻlgan yoʻl qiyinlashadi. Bir tomonda — taxminan uch kilometr toshli yoʻl, boshqa tomonda — daryo, va ularning orasida — maktabga yetib borish masʼuliyati. Sandhya uchun bu masʼuliyat toʻqqiz oylik qizining mavjudligi bilan murakkablashadi, bu esa daryodan oʻtishni bir vaqtning oʻzida majburiy zarurat va xavfga aylantiradi.
Bu hikoya nafaqat ikki oʻqituvchining kundalik saʼy-harakatlarini aks ettiradi, balki uzoq joylardagi mamlakatda taʼlimga kirish imkoniyatini taʼminlash uchun pedagoglar qanday qiyinchiliklarga duch kelishini ham koʻtarib turadi.
Bu vaziyat haqida maʼlum boʻlgan Balarampur kollektor Chandan Sanjay Tripathi oʻqituvchilarning fidoyiligini yuqori baholadi. Kollektor, yomgʻir mavsumida kichik bola bilan daryodan oʻtadigan va maktabgacha taxminan uch kilometr piyoda yuradigan oʻqituvchi haqida bilganini aytdi. U ularning mehnatsevarligi va sadoqatini maqtab, bunday pedagoglarga hurmat koʻrsatish butun tuman faxri ekanligini bildirgan.
Avtobuslar, avtomobillar yoki avtoriksha kabi transport vositalarini tanlash imkoniyatiga ega boʻlgan shahar aholisining aksiga, bu ikkala oʻqituvchi Chhatisgarhda oʻtishi kerak boʻlgan daryo bilan duch kelishadi. Sandhya Haldar toʻqqiz oylik qizini qoʻlida ushlab yuradi, Karmala Toppo esa uning oldida shu daryo bor. Ikkalasi ham taxminan uch kilometr toshli yoʻlda yurishi kerak. Farqi shundaki, bu ular uchun bir martalik sinov emas, balki maktabga yetib borish va bolalarni oʻqitish uchun yomgʻir mavsumidagi kundalik yoʻlovdir.
